Achter de plaat met Young The Giant: 'Je moet hoop en optimisme hebben in deze fucked up wereld'

Terwijl in Nederland een grijze namiddag zijn intrede maakt, schijnt bij Young The Giant-bassist Payam de ochtendzon door zijn hotelraam. Het tijdsverschil verraad dat het Californische vijftal al is geland in New York, waar ze de volgende dag op een festival spelen voor een goed doel. Climate Week om precies te zijn.  

"Is it Effenaar? Is it Eindhoven?", klinkt het vanaf de andere kant van de krakende digitale lijn. De muzikant neemt alvast de kans om de uitspraken te oefenen voor de Europese tour die begin oktober van start gaat.

Het is inmiddels vijftien jaar geleden dat Young The Giant met het gelijknamige debuutalbum doorbrak in Nederland. "Toen we begonnen waren we zo jong", blikt Payam terug. "Ik denk dat het toen niet per se als een carrière voelde, omdat we het gewoon probeerden en niet wisten dat we hier zes albums later nog zouden zijn."

In de opvolgende jaren brengen ze de platen Mind Over Matter, Home of the Strange, Mirror Master en American Bollywood uit. En daar voegen ze dit jaar Victory Garden aan toe. De nieuwe plaat omschrijven ze als een terugkeer naar de eerste twee albums, maar dan met meer diepgang en songwriting skills. "Er is veel veranderd. We hebben meer ervaring als band en meer levenservaring. Maar we hebben het gevoel van toen geprobeerd aan te boren; we waren toen nog naïef en hoopvol."

Dit doen ze niet alleen in sfeer, maar ook qua opnameproces verhoudt het zesde studioalbum zich tot de eerste platen. In de beginjaren woonden ze nog samen, maar inmiddels heeft ieder zijn eigen plek gevonden met zijn gezin. Daarom trekt de band voor de schrijfsessies van Victory Garden de ongerepte natuur van Joshua Tree en Idyllwild in. Dagenlang samen middenin niemandsland, ongestoord jammen en praten.

Het zijn de eerste avonden van de retreats die Payam het meest dierbaar zijn; gewoon in de woonkamer hangen en weer even écht bij elkaar inchecken. "De meesten van ons hebben jonge kinderen en dat is gewoon veel. Je cortisolniveau is altijd verhoogd en je bent bezig met alles managen. Om buiten die dagelijkse structuur weer te kunnen verbinden gaf ons de brandstof om de dagen erna heel bewust en doelgericht bezig te zijn met de muziek." 

Het idee van de albumtitel ontstaat onder de heldere, nachtelijke hemel in Joshua Tree, terwijl het vijftal in een jacuzzi ronddobbert. "Ik was aan het leren over victory gardens", vertelt Payam. Dit waren moestuinen die burgers tijdens oorlogen aanlegden om de voedseltekorten te verlichten.

"Ik deelde hoe mijn dochter voor mij is als een 'victory garden', die je door de seizoenen ziet gaan. En ik dacht aan onze gemeenschap; alle vrienden, buren en grootouders die allemaal helpen om deze kleine spruiten te zien opbloeien. Eric [red. Cannata, gitarist] zei toen: 'dat is de albumtitel.'"

Het nummer Bitter Fruit ligt op dat moment al klaar op tafel, welke gaat over de wereld zien door de ogen van een kind. Je kan wel stellen dat het gezinsleven de mannen een hele nieuwe bak aan inspiratie brengt. Zo ook voor het thema dat de bandleden 'radicale empathie' noemen. Iets waar kinderen de pure belichaming van zijn volgens Payam. "Ze zien nog alles met enthousiasme en hoop. En je moet hoop en optimisme hebben in deze wereld. Zeker nu deze meer fucked up lijkt dan ooit. We willen die boodschap van hoop en radicale empathie verspreiden."

Voor Victory Garden slaan ze voor het eerst de handen ineen met niemand minder dan producer Brendan O'Brien – bekend van werk voor o.a. Bruce Springsteen, The Killers en Pearl Jam. "Hij stond al een hele tijd op ons lijstje, en ik denk dat hij op het juiste moment in onze carrière is langsgekomen."

Doordat ze over de jaren beter zijn geworden in het productieproces, zijn de meeste demo's al ver op weg voordat ze bij O'Brien aanschuiven. "De demo's zijn ongeveer 80 procent van wat de nummers uiteindelijk zijn geworden", vertelt Payam. "Brendan heeft vervolgens geholpen om ze naar een hoger niveau te tillen, als een soort zesde bandlid."

In vijftien dagen nemen ze alle nummers op, met openingstrack Evergreen als eerste resultaat. "Doordat Brendan alles old school doet, kon hij het in de avond al afspelen. Wat hij toen liet horen is eigenlijk 95 procent van de albumversie. En dat is te zeggen over vrijwel elk nummer." 

Die allereerste track is direct een opvallende binnenkomer. Het anthem-achtige nummer bevat namelijk een onmiskenbare ode aan één van de meest invloedrijke rockbands. "Queen is een enorme inspiratie. We wilden de bridge super episch laten voelen en daarna weer terugvallen in de muziek." Zo landen ze op een vocal stack die doet denken aan het nummer dat ieder jaar weer bovenaan de Top2000 staat: Bohemian Rhapsody. "Het is een knipoog uit respect."

Evergreen, The Garden, Bitter Fruit; op ieder album van Young The Giant speelt natuur een rol en dat is op deze niet anders. Daarnaast zijn de natuurelementen in de lyrics ook zeker een knipoog naar de schrijfsessies. "Het is ook een markering van tijd en plaats van waar het album is gemaakt, omringt door de woestijn en bergen, middenin niemandsland."

Ook het thema vrijheid is iets wat vaak terugkomt in de muziek van de Amerikanen. En dat is al jaren urgenter dan ooit, stelt Payam. "We schreven het derde album Home of the Strange nog voor het eerste termijn van President Trump. Hij was toen nog een outsider, één van de honderden kandidaten. Misschien hebben we de tekenen aan de muur gezien. Maar we hadden niet verwacht dat die plaat zo sterk verbonden zou zijn met wat er toen in Amerika gebeurde. En nu hebben we een tweede ongelukkige herhaling daarvan." 

Hij doelt hiermee op de boodschap van hoop, die juist nu zo belangrijk is in tijden waarin mensen zich hopeloos en verslagen voelen. "We moeten blijven vechten en hoop hebben voor de mensheid. Otherwise, whats the point? " In het nummer God As Witness spreekt de band zich naar eigen zeggen subtiel uit over het politieke klimaat in het thuisland.

"White noise, white house, white lies.  
White picket fence, no chance, people in tents" 
- God As Witness 

Zo klinkt het in de bridge van het nummer. "Het is niet overdreven politiek, het heeft een duale betekenis. Aan de ene kant kan het witte huis en het witte hek verwijzen naar een alledaags buitenwijkhuis", legt de bassist uit. "Maar je kan het ook interpreteren alsof er niets van daadwerkelijke inhoud uit het Witte Huis komt." Hoe subtiel de boodschap daadwerkelijk is, dat laten we verder aan de luisteraar.

De meeste nummers van het album zijn vrij snel tot stand gekomen. Zo schreven ze Ships Passing op de avond voordat ze naar de studio in Idyllwild gingen. Gewoon met een gitaar, samenspelend rond de eettafel. "Op het vierde en vijfde album hebben we ons af en toe blind gestaard en vier uur gedaan over een snare-geluid. Dat wilden we nu niet doen, het moest er gewoon uitvloeien."

Maar halverwege de plaat staat een uitzondering; This Too Shall Pass. Het vijftal schreef het nummer maar liefst 10 jaar geleden, maar nooit eerder vond het een plek op een album. "We zijn er nu tien jaar later op teruggekomen, hebben het herschreven en nu past het." Met teksten als "New leaves will grow instead, this too shall pass, i promise" sluit het dan ook naadloos aan bij de hoopvolle boodschap van het album.

Victory Garden eindigt met Payam zijn persoonlijke favoriet Life is a Long Goodbye, een kort, melancholisch pianonummer. "De boodschap van het nummer is mooi en verdrietig tegelijk, want ons hele leven is gewoon een heel lang afscheid van iedereen. Het is de hele carpe diem-gedachte. Je wilt het niet allemaal als vanzelfsprekend beschouwen." 

Het nummer staat in contrast tot de openingstrack Evergreen, waar de band juist zingt over het nalaten van een legacy en zorgen voor de toekomst van de kinderen. "En dan eindigt het album met een nummer dat bijna zegt dat iedere legacy naar verloop van tijd zal vervagen. Het is een knipoog naar de realiteit van het leven." 

Daarmee eindigt het zeer bewust gecureerde verhaal van Young The Giant. Victory Garden is dan ook echt een album; ieder nummer heeft zijn plek met een reden. "Toen we begonnen ging het om singles, en nu om streams. Maar we hebben altijd teruggevochten en heel zorgvuldig nagedacht over welk nummer waar staat. Zelfs voor wanneer je de vinyl omdraait; wat is het laatste nummer op kant A en het eerste nummer op kant B?"

De zon luidt aan de andere kant inmiddels met volle kracht de middag in. Payam bedenkt zich nog even voordat we afsluiten. "Dat gezegd hebbende, hebben we genoeg nummers die we nog niet hebben uitgebracht en gewoon losse singles zijn, en die tot nu toe gewoon nooit echt op een album hebben gepast. Misschien moeten we er meer van uitbrengen..."