Van Stroomhuis naar De Beuk: ‘Op je bek mogen gaan, dat kan nergens anders'

Eva is vooral blij dat ze weer kan doen. "Ik ben nu helemaal losgelaten en mag hierbinnen creatieve dingen doen; de bar ontwerpen en schilderen, maar ook het atelier herinrichten en opzetten. Ik help waar ik nodig ben." Bestuurslid Danielle Warners deelt het enthousiasme, maar heeft de handen er vol aan. "De vloer moet nog dicht, en ondertussen probeer ik alles een beetje recht te houden. Zorgen dat wat geregeld moet worden ook geregeld wordt."

Na de brand in het Stroomhuis op 17 oktober 2024 volgde er een overlevingsperiode voor veel betrokkenen. Eva was zelf niet lang daarvoor gestart in het atelier, en startte het reizend collectief Folk Punk Take Over (FPTO) en had veel plannen na haar studie. "Werken in het atelier, bouwen aan FPTO... dat viel allemaal in het water dus. Maar ik wist meteen: zo'n vrijplaats moet terugkomen in de stad. Ik was vrij nieuw, maar sloot brutaal bij vergaderingen aan en heb het organiseren van events op me genomen." De organisatie -nu bekend als NEP- heeft die hele periode doorgedraaid én gewerkt aan een nieuwe plek. "Doorgaan was het belangrijkste, ook al was de rol niet mijn ding. Toen begin dit jaar duidelijk werd dat we deze plek kregen, was ik uitgeput. Wij allemaal wel denk ik."

Door onduidelijkheid over de datum kwam het inrichten traag op gang. "De datum bleef schuiven, dus ik was in eerste instantie een beetje voorzichtig. Je wilt niet te enthousiast zijn voor je het hebt, maar nu hebben we de sleutel!" Ook Danielle omschrijft een lang proces, maar voelt nu optimisme binnen de organisatie. "Ja, vlindertjes in mijn buik toen ik binnenstapte. Een enorme opluchting, we zagen meteen wat er allemaal kon hierbinnen. Maar het is ook dubbel, want je ziet ook dat er veel werk is en we hebben een rare, hoge standaard vanuit ons verleden."

"We hebben twee vergaderingen besteed aan een naam", zucht Eva grappend. Een naambord van een oude school, gevonden in een schuur, bood een oplossing: De Beuk. NEP is de beheerder en spin in het web met collectieven als FPTO, Barnyard Boogie en anderen die events gaan organiseren in de ruimte. NEP is als organisatie meer dan de ruimte, benadrukt Eva. "Het gaat om het borgen van kennis en die doorgeven. Zodat mensen ruimte blijven krijgen om dingen te doen en zich te ontwikkelen, ook op andere plekken. Alles wat ik doe heb ik in het Stroomhuis geleerd, ook door dingen te doen die ik nooit meer zou doen. Op je bek mogen gaan, dat kan nergens anders en dat willen we bewaren." NEP wil dat volgende generaties dat bestaansrecht houden, want het is makkelijk een fysieke plek voor lief te nemen meent Danielle. "We hebben dat toen maar mooi allemaal gekregen, al die ruimte en kennis bij het Stroomhuis. Nu willen we dat de volgende generatie dat ook heeft en diens eigen plek heeft óf kan maken in de stad."

Dat betekende wel een ander soort organisatie als voorheen, wat niet vanzelf ging met de diverse groep, vertelt Eva. "Een deel draagt echt die legacy van wat hiervoor was, maar een deel is ook redelijk nieuw. Dat betekent dat je kennis en ervaring in huis hebt, maar ook dat nieuwe enthousiasme en dat schuurt soms." Volgens Eva is dat ook een beetje hoe het gaat met de krakersgeschiedenis waar De Beuk op voortbouwt. "Hiervoor had je het Stroomhuis en dat was anders, maar dat was ook met 2B daarvoor. Het is altijd aan het veranderen en in beweging. Daar zit ook de kracht in: nieuwe mensen betrekken die met hun ideeën de scene weer nieuw leven inblazen." Zoals ‘vroeger’ kan het ook niet meer en de stichting is gewoon een vereiste, vertelt Danielle. "In het Stroomhuis was weinig organisatie en verantwoording nodig, maar nu moet het allemaal kloppen. Iedereen wil bijdragen, maar soms zitten mensen niet op de juiste plek. We zijn ook nog eens hele goede vrienden, én heel erg koppig stuk voor stuk. Dan krijg je wrijving, maar die zorgt juist voor mooie dingen."

Kort na de brand was die organisatie meteen nodig. Eva: "Na de brand ging de gemeente meteen het gesprek aan. Dan moet je jezelf vertegenwoordigen en daar is een stichting nuttig in. Hetzelfde nu met aannemers, gemeente, en omwonenden; er is veel afstemming nodig. Ook met elkaar." Het werken met instanties als de gemeente is wel even wennen en een pittige leerschool volgens Danielle. "Wij zijn natuurlijk harstikke onervaren. Toen we hoorden dat Paviljoen Ongehoorde Muziek wegging uit deze plek, zijn we meteen gaan kijken. Wij dachten: alles zit er al in, we kunnen beginnen! De gemeente zag dat toch anders. Een drankvergunning duurt trouwens ook twee maanden weet ik nu..." Over de afgelopen periode waren er eindeloze gesprekken met de gemeente en aannemers over subsidies en verbouwingen. “Alles kost meer tijd, ook het afdichten van de vloer. Wij moeten gewoon heel duidelijk communiceren met iedereen om ons heen. Er is veel goede wil en mensen binnen de gemeente maken zich echt hard voor ons. We zijn in goede handen, en dat willen we zo houden.”

De Beuk zal een tijdelijk onderkomen zijn. Dat wordt meegenomen in de inrichting, legt Danielle uit. "Het moet echt modulair zijn. Niet alleen omdat dit tijdelijk is en je alles mee wil nemen, maar ook omdat je het wil doorgeven. Stel er komt iemand nieuws die niks met rockbandjes heeft en wat anders wil organiseren, dan moet dat kunnen. Als iemand in het atelier mode wil maken in plaats van zeefdrukken, dan kan dat ook. Je moet alles kunnen omgooien, dat is de filosofie." De inrichting begint nu echt vaart te krijgen, vertelt Eva, terwijl ze naar de bar wijst. "Gelukkig hebben we een paar heel handige mensen, onder andere van Studio Beun, die helpen dit in elkaar te zetten. Tijn Schobers van Gramma regelt nu het contact met de aannemer en dat gaat ook sneller." 

Achter de bar langs loop je naar een halletje. Er is een trap naar boven. In de hal zelf is rechts is een grotere ruimte, links de toiletten met aparte klapdeurtjes. “Die zaten er al in en de achterste is nu even bergruimte, om een beetje overzicht te houden terwijl we bedenken wat overal komt.” Dat is nog lang niet overal duidelijk, legt Eva uit terwijl we in de ruimte rechts kijken. “Dit wordt een leefruimte en keuken, maar ook komt hier grotendeels een atelier in. De spullen om te zeefdrukken staan er al en hierachter komt ook een donkere kamer voor fotografie.”

We vervolgen de route de trap op, naar een lichte kamer waar de wanden en vloer vol tekeningen staan. “Hier staat nu van alles, maar dit wordt misschien een exporuimte als de zaal klaar is en de lekkage in het atelier opgelost is.”Je kijkt uit op het platdak boven dat atelier vanuit deze toekomstige exporuimte. Er hangt een basket aan de muur, en de bewoners spelen op dit dak regelmatig een potje. Daar zou wel eens een verband kunnen zitten. Danielle legt uit dat in de zaal de belangrijkste toevoeging een akoestische box zal zijn. “Dat is het podium en zal ook genoeg demping bieden voor liveshows. Het idee is dat je ‘m ook dicht kan maken voor repetities. Alles modulair hé.” Vanwege brandveiligheid mogen er maar 50 mensen in de zaal. Ook de geluidsinstallatie is nog een vraagteken. “Maar de muren zijn geverfd en die beginnen zich al te vullen met van alles. Er komen ook banken en stoelen binnen en zo voelt het steeds meer als thuis.” 

Op 26 en 27 september opent De Beuk haar deuren met een openingsweekend vol Eindhovense acts. Een soort reuniemomentje, meent Eva. "Het idee is om echt iedereen weer bij elkaar te krijgen. Alle acts begonnen, repeteerden of speelden vaak in het Stroomhuis. Maar het is ook om Eindhoven wakker te schudden. We hebben zoveel goeds hier, zoveel toffe bands die de moeite waard zijn." 

Qua programma gaat er gemikt worden op kleinere acts, die (nog) niet op grote podia staan. Eva benadrukt ook dat De Beuk meer is dan een poppodium. "Het wordt ook een plek voor creatieve ondernemers, beeldende kunstenaars, designers of mensen die gewoon iets willen proberen. We gaan op 3 oktober ook de skatefilm vertonen van Jonas Sars bijvoorbeeld. Het is een ontmoetingsplek en er komen baravonden." Danielle verwacht toch ook regelmatig shows, maar ook veel andere programmering. "Ik denk toch 2 à 3 shows per maand, maar we hebben het ook over heel andere dingen gehad als Dungeons & Dragons-avonden, gemixt met theater, of workshopmiddagen. We bedenken van alles en hopelijk gaat dat ook allemaal gebeuren."

Het is ook heel belangrijk dat mensen De Beuk gaan vinden en mee helpen ‘maken’, meent Eva. "Vroeger stonden mensen in de rij om te vrijwilligen, nu lijkt het veel moeilijker iemand te introduceren. Ik was zelf happig en brutaal, maar ik wil ook mensen die dat niet zijn over de drempel halen." Danielle vindt dit ook een aandachtspunt. "We hoorden dat het lastig was ons te benaderen bij het Stroomhuis. Daar hadden wij geen idee van, we willen dat juist makkelijk maken. Het is tof als iemand binnenkomt en zegt: ‘Ik wil een keer zeefdrukken’. Dat kan gewoon hier zonder een studio te huren en al het materiaal te kopen. Wil je een keer geluid doen, spelen met een bandje, of zelf iets wil organiseren? Neem dan vooral contact op. En als dat bevalt, blijf je plakken. Is het niets? Dan is dat ook prima." Net als Eva heeft Danielle zichzelf zo uitgevonden binnen het Stroomhuis dat gunt ze anderen in De Beuk. "Ik begon groente te snijden in de keuken voor bands. Ik ging zeefdrukken, stagemanagen en uiteindelijk ook met een band repeteren. Die mogelijkheid willen we hier bieden, want nergens anders in Eindhoven kan je op die manier doen en ontdekken."

Toen de locatie met voorzichtig optimisme werd aangekondigd in NEP-publicatie Nieuw Eindhovens Printje, schreef Rosalie Braamkolk dat het tijd was om het Stroomhuis te laten rusten. Terwijl De Beuk zich klaarmaakt voor de opening, is enkele straten verderop in Salon Veneman een speciale Stroomhuis-expo. Het blijft een lastig onderwerp, beaamt Danielle. “Natuurlijk was die plek belangrijk en we komen daar vandaan, maar iedereen bleef maar vragen hoe het daar was en hoe we dingen deden. Maar er gebeurt nu ook van alles en daar hebben we het veel liever over.” Eva beaamt hetzelfde gevoel, en geeft ook aan dat het juist om de toekomst gaat, waarin verandering een blijvende factor is. “Dit gaat iets nieuws zijn, maar ook De Beuk is een korte-tot-middentermijnlocatie. Ook hier zit een einddatum aan.” Hoewel die nog niet duidelijk is, werkt Danielle aan een langetermijnplan voor een locatie in de Kronenhoef. Dan kan alles uit De Beuk hopelijk weer mee.

De Beuk is nog niet af, en dat zal te zien zijn in het openingsweekend en de periode daarop. Maar dat is ook helemaal prima, want zoals Eva aangeeft is De Beuk ‘vormende’ en Danielle nodigt iedereen uit om de plek een thuis te maken. "We hopen dat mensen gewoon zo snel mogelijk hun eigen dingen komen plakken, tags zetten en het tot ieders plekje maken. Dat iedereen er even zijn plasje over kan doen."