Ron Pope & band


+ Aidan's Well + Boots Factor


Melancholische countrypop met een heerlijke stem.

Een echte 'all American guy' met een romantische inborst en een klein hartje, zo kun je de 29-jarige singer-songwriter Ron Pope het beste omschrijven. Een stoer ogende jongen die toch gevoelige, ontroerende liedjes maakt.

Als geen ander weet hij hoe hij met zijn songs de gevoelige snaar kan raken. Dat deed hij voor het eerst bij velen in 2005 met zijn eerste single 'A Drop In The Ocean', een meeslepende ballade die razendsnel uitgroeide tot een gigantische internethit. Vanuit zijn geboorteplaats Marietta in de staat Atlanta speelde hij met schoolvrienden eerst enkele jaren in de band The District, die meerdere malen door Amerika tourde. Als soloartiest verhuisde hij naar New York en dankzij 'A Drop In The Ocean' kon hij meerdere, vooral in eigen land succesvolle albums maken vol hitgevoelige, warme liedjes met een snik.

Zijn nieuwste album kwam uit in 2012 en heet 'Atlanta', een ode vol herinneringen aan de staat waar hij werd geboren. En waarop hij zingt voor zijn vriendin die daar nog steeds woont, 'duizend mijl van New York af.' Thematiek die uitstekend past bij zijn melancholische countrypop, met hoofdrollen voor Pope's akoestische gitaar, een stemmige pedal steel en mooie partijen voor strijkers.

Ron Pope kreeg van 3voor12 maarliefst een 9 voor zijn show op het Walk The Line Festival. "Ron Pope krijgt het publiek muisstil. Een prachtige set met heerlijke luisterliedjes met mooie teksten gezongen door een grappige man met een fantastische stem"

Aidan's Well is een hechte 4-mans formatie met een voorliefde voor stemmige, sfeervolle songs. Liefhebbers van het wat dromerige werk van Ray LaMontagne, Patrick Watson of Thomas Dybdahl zullen zich dan ook meteen thuisvoelen bij de 'melancholiedjes' van frontman Frank Veenstra. Voor het debuut-album dat maart jl. werd gereleased, wist de band het neusje van de zalm van de indie classical scene (Lunapark, Zapp4-cellist Emile Visser) te strikken. Fraaie strijkersarrangementen, bezwerende e-bow sounds en uiteraard de heldere stem van Veenstra sieren dit verfrissende album, dat zich beweegt tussen intiem singer-songwriter werk en meer poppy songs.