Dragons


+ The Bullfight


De nieuwste sensatie in de stijl van aan Editors, Joy Division en Interpol! Althans, eigenlijk is Dragons té goed om altijd maar te vergelijken met die bands. "Onze zanger Anthony Thombling is nu eenmaal een bariton. Dat was Joy Division-zanger Ian Curtis ook. En we maken net als Joy Division sobere gitaarmuziek met redelijk simpele, maar interessante ritmes. Als je dat doet, word je snel vergeleken met die band. Ik vind die vergelijking wat overtrokken. Sterker nog, tijdens de opnames van ons debuut 'Here are the Roses' heb ik expres vermeden om naar andere muziek te luisteren om te voorkomen dat we teveel door andere bands beïnvloed zouden worden. Ik streef naar een zo uniek mogelijk geluid", zegt David Francolini, één van de twee kernleden van de band daarover.

De debuutplaat van Dragons is in ieder geval een erg appetijtelijk mengsel van sobere, grauwe sferen en enorm pakkende hoopgevende melodieën. De titeltrack van de cd is daar wellicht het beste voorbeeld van: een waanzinnige track die alleen al het bestaansrecht van de band bewijst en aantoont dat Dragons heus meer is dan een Joy Division-kloon. Ook The Cult, Killing Joke, Depeche Mode en een ondefinieerbare eigen tint zijn hoorbaar. De band, die live uit zes leden bestaat, is inmiddels bezig met hun tweede album. Francolini daarover: "Recensenten krijgen straks waarschijnlijk een stuk moeilijker om ons in het Joy Division-hokje te stoppen."

Live is Dragons als een vis in het water of als een vuurspuwende draak. 'Onweerstaanbaar' en 'grootste Britse ontdekking van het afgelopen jaar' zijn betitelingen die de heren meekregen na hun concerten. Kortom: Dragons is een hele dikke live-tip! Zeg niet dat we je niet gewaarschuwd hebben!

Zie deze overweldigende OOR-recensie van het recente concert in W2!