Laibach


Wie Laibach zegt, zegt controverse. Want deze Sloveense Wagneriaanse industrialband heeft nogal wat wenkbrauwen doen fronsen door de jaren heen. Dit vanwege hun flirt (met een knipoog) met nazisme, stalinisme en nog veel meer dingen die je als ontzettend fout kunt bestempelen. Zelf noemt de groep hun muziek 'totalitaire pop art', een omschrijving die onthult dat de leden hun muziek toch vooral als kunst zien. De kritiek die de Slovenen te verduren kregen, pareerde de band steevast met de zin "Wij zijn net zozeer nazi's, als Hitler een echte kunstschilder was."
Juist; over naar de muziek nu. Als er één lichaamsbeweging is die de muziek van Laibach oproept, is het een marcheerbeweging. De band maakt onnavolgbare stampende muziek waar de heren van Rammstein overduidelijk goed naar hebben geluisterd. Het geluidenpallet is grauw en industrieel met ultravette synths en het repertoire van de groep is nogal uiteenlopend. Van onherkenbare Beatles- en Queen-covers, tot zwaar verbasterde volksliederen (zoals op hun album 'Volk' uit 2006), musicalbewerkingen (Jesus Christ Superstars), én een hoop eigen illuster materiaal. En zo heel af en toe kunnen we zelfs iets ontroerends bemerken, zoals fijne strijkersarrangementen. Muzikaal is Laibach te plaatsen ergens tussen Rammstein, Skinny Puppy, Throbbing Gristle en ook wel Nine Inch Nails.
Live maakt Laibach zowaar een nóg meer overdonderende indruk dan op plaat. Wie niet vies is van deze totalitaire industrialrockers, en door al het uiterlijk vertoon heen kan bijten, beleeft ongetwijfeld een overweldigende show in de grote zaal van de Effenaar!