1990s


De bassist is uit 1990s gestapt, maar Norman Blake (Teenage Fanclub, Pastels) gaat hem vervangen. Het optreden gaat dus gewoon door.


+ Tripoli


Het zal je maar gebeuren. Bijna de hele jaren negentig zaten 1990s zanger/gitarist Jimmy McKeown en bassist Jamie McMorrow in de artrockband Yummy Fur uit Glasgow. Tegenwoordig is dat met terugwerkende kracht een zeer befaamde band, want de twee andere bandleden waren namelijk ene Alex Kapranos en ene Paul Thomson, tegenwoordig beter bekend van Franz Ferdinand.

Voor de goede orde: met hun inmiddels wereldberoemde oud-bandgenoten zijn de twee oprichters nog dikke maatjes. 1990s verzorgde geregeld het voorprogramma voor Franz Ferdinand. Maar nu het debuut Cookies eindelijk is verschenen, hoeft 1990s zich straks hoogstwaarschijnlijk geen zorgen meer te maken over misgelopen roem. Want hier is weer zo’n indierockdebuut van de overkant van het Kanaal dat ondanks talloze invloeden fris als een hoentje klinkt. Een album met een titel die de lading bovendien perfect dekt: je krijgt twaalf koekies die smaken zoals ze kraken. Ze bevatten weinig vet, zodat ze nooit zwaar op de maag komen te liggen en je er onbeperkt van kunt eten. Verwacht dus geen diepgang of moeilijkdoenerij, maar de ultieme vrolijke lenteplaat van 2007 met twaalf vrolijke, luchtige songs vol Fun met de hoofdletter F.

Want net als stadsgenoten The Fratellis en Franz Ferdinand houdt ook 1990s van een feestje, maar dan op een meer verfijnde manier. Zo is er een mesvork schwung en dansbaarheid van Franz (geen toeval natuurlijk) en een snuifje van de meezingbaarheid van The Fratellis. De liedjes van 1990s zijn vooral lekker bijdehand van toon en zitten volgepropt met precies de juiste ingrediënten uit de keukens van The Beatles, The Clash en de glamrockers T. Rex. Dat laten catchy plaatopeners You Made Me Like It en single See You At The Lights meteen goed horen.

En tenslotte is daar nog een flinke pollepel van de nonchalante ironie en zelfspot van Art Brut. Die karaktertrekken komen het beste naar voren in het ironische Cult Status met het refrein “My cult status keeps me alive, my cult status keeps me fucking your wife.” In het inderdaad erg stoned klinkende Weed klinkt het dringende verzoek aan een meisje om vooral weer eens drugs te nemen. “Why don’t you take drugs again? You were never funnier than you were back then.”

Het al bekende singletje "You’re Supposed To Be My Friend" is intussen het prijsnummer op Cookies. Met een refreintje zo aanstekelijk als de griep en perfecte meeklapmomenten na de gitaarriff kan dit ook komende zomer nog zomaar tot een festivalhit uitgroeien. Het heeft even geduurd, maar Kapranos en Thomson voelen de hete adem van hun oude vrienden pardoes in de nek.

bron: 3voor12